Jest ciemno. Ciemno jak najciemniej. Żyć nie ma.


Zapachniało Wojaczkiem. Koleżanka nazwała mnie nie tak dawno Wojaczkiem w spódnicy. A potem się popłakała. Z jej oczu płynęły najprawdziwsze łzy i nie potrafiłam nic zrobić. Stałam więc i milczałam, gdy ona wypłakiwała, że nie da mi tak skończyć, jak skończył on.


Wszystko tak we mnie siedzi. Gromadzi się, sączy, spływa z ran powoli, a ja jestem coraz bardziej pełna, coraz częściej mam ochotę po prostu wybuchnąć płaczem i z trudem się powstrzymuję. Za dużo tego jak dla mnie. Za dużo. I wszyscy, którzy mnie nie powinni obchodzić, a obchodzą bardzo.


Musze jakoś odreagować. Jakoś, właśnie. Jak do cholery?


Dziś usiadłam na chwilę na ławkach na rynku. Siedziałam patrząc na gołębie i przechodziła obok mnie niewielka grupka w moim wieku. Dwie lub trzy dziewczyny, tyle samo chłopców, jeden z nich z uśmiechem powiedział mi, że smutek nie pasuje mi do rysów twarzy i oczu i że mam się uśmiechnąć. 'Jak?' "O tak!" i pokazał mi swoje zęby.


O tak.


Nie wychodzi.


Noc pod biurkiem. Obawiam się, że będzie to samotna ciemność.